Bimboλογίες

Ποιοί από σας παρακολούθησαν τα καλλιστεία Playmate 2008; Θα σας πω εγώ: όλοι. Τα αρσενικά για να πάρουν μάτι και να έχουν τροφή για “μερικές ειδικές ασχολίες” και τα θηλυκά, μαζεμένα σε παρέες, για να σχολιάζουν τις διαγωνιζόμενες. Η τάδε είναι ζαβή, η άλλη έχει στραβά πόδια κτλ. Αν έχω άδικο απλά αμφισβητείστε με (σημ.: ΠΟΤΕ δεν έχω άδικο).

Είδαμε λοιπόν στο peep show αυτό ένα αντιπροσωπευτικότατο δείγμα του συνόλου των γυναικών σήμερα. Γυναίκες που αναλώνονται στα beauty shop, beauty center, beauty spa και ό,τι άλλο beauty μαλακία υπάρχει. Από μικρά κορίτσια μεγαλώνουν με τη νοοτροπία της ηθοποιού-μοντέλου. Ρωτήστε οποιοδήποτε κοριτσάκι μικρότερο των 16 τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Θα πάρετε διαφορετική απάντηση από “τραγουδίστρια” ή “ηθοποιός”; Στη σπάνια περίπτωση “μοντέλο”. Αυτά μαθαίνουν από μικρές. Μετράει μόνο η εμφάνιση κι αυτό φαίνεται στο χαρακτήρα τους. Γι’ αυτό τα μαργαριτάρια τύπου “στις 25 Μαρτίου γιορτάζουμε το “όχι” του Μεγαλέξανδρου στους Τούρκους” δε σπανίζουν.

Ξέρω, ξέρω, γύρω από το θέμα έχουν γίνει πάμπολλες συζητήσεις. Δε λέω ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να περιποιούνται εαυτόν. Ποιός θα ήθελε γυναίκες-πίθηκους; Αλλά αν δεν σταματήσει η το φαινόμενο που από μικρές έχουν ως απόλυτα είδωλα τους εκάστοτε Σάκηδες (Σάκηηηηηηηηηηηηηηη…) και Αννούλες δε θα πρέπει να παραπονιούνται για υποτίμηση της νοημοσύνης τους.

Στα συγκεκριμένα καλλιστεία τώρα, πλάκα δεν είχε η παρουσίαση των bimbos; “Το νούμερο ένα είναι η Σούζη Τάδε, έχει σπουδάσει υποκριτική και διοίκηση επιχειρήσεων. Δουλεύει ως μοντέλο και ασχολείται με το τραγούδι”. Βεβαίως! Άμα τελειώσει με τις πασαρέλες του Dior στο Παρίσι και τις ερμηνείες στη Σκάλα του Μιλάνου, να της δώσουμε καμιά επιχείρηση να διοικήσει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη “Λυσιστράτη” στο Εθνικό Θέατρο. Για πες μου, καλέ Σούζη, ξέχασες ότι στο Κιτσοχώρι η μάνα σου σε βάφτισε Σεβαστιανή;

Προς κοπέλες-αναγνώστριες: δεν είμαι σεξιστής ούτε μισογύνης. Υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα. Ελάχιστες όμως.

Προς κοπέλια-αναγνώστες: μη χαίρεστε, θα ‘ρθει και σας η σειρά σας. Και του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου.

Cheers

“Διάφορα που με ενοχλούν” – Αερολογίες version

Αφού όλοι οι bloggers φαίνεται πως έχουν ένα τέτοιο, είπα να γράψω και εγώ ένα ποστ με διάφορα πράγματα που με ενοχλούν. Ιδού:

1) Άνθρωποι που βρίσκεις μπροστά σου όταν περπατάς στο δρόμο, βιάζεσαι αλλά δε μπορείς να τους προσπεράσεις με τίποτα. Επιταχύνεις το βήμα, πας να μπείς από δεξιά αλλά κι αυτοί συγκλίνουν οπότε πατάς φρένο. Από αριστερά, πάλι το ίδιο. Επίτηδες το κάνουν ρε γαμώτο; Συνήθως είναι είτε γέροι που βρωμάνε ναφθαλίνη και φυσούν τη μύτη τους, είτε μεγάλη παρέα από αργόσχολους που νομίζουν ότι το πεζοδρόμιο τους ανήκει.

2) Φαστφουντάδικα που τηλεφωνείς για να παραγγείλεις και σε ρωτάνε 10 φορές “Κάτι άλλο;”. Όχι ηλίθιε, άμα ήθελα κάτι άλλο θα στο έλεγα πριν, όταν σου έδινα την παραγγελία μου. Καταλαβαίνεις γιατί κάνουν αυτή τη δουλειά και όχι κάτι άλλο.

3) Κύπριοι φοιτητές στην Ελλάδα που αυτομάτως τη ψωνίζουν κανονικά και εγκαταλείπουν τις παλιές τους συνήθειες, θεωρώντας τις “χωριάτικες”. Προσπαθούν να μιμηθούν την ελλαδική προφορά, καταβάλλοντας κόπο να αποκρύψουν την βαριά κυπριακή. Πολλές φορές αμολούν κάτι μαργαριτάρια στην προσπάθεια αυτή, αναλόγως εμπειρίας. Σ’ αυτή την κατηγορία θα βάλω και μια ακραία περίπτωση, όπου αποφεύγουν τη συναναστροφή με άλλους Κύπριους, ώστε να λέν ότι κάνουν παρέα μόνο με “καλαμαράδες” και να (νομίζουν ότι) πουλάνε μούρη. Συνήθως είναι ούλτρα-συντηρητικοί φλώροι, φωνάζουν εθνικιστικά συνθήματα στις πορείες και έχουν στο δωμάτιο τους την “ενωτική σημαία”, την ελληνική δηλαδή με την Κύπρο στο κέντρο.

4) Κύπριοι φοιτητές στην Ελλάδα που απεχθάνονται τους εξ Ελλάδος Έλληνες και καθετί ελληνικό όπως ο διάολος το λιβάνι. Συναναστρέφονται μόνο με Κύπριους, παίζοντας “πιλόττα” σε καφέ-στέκια Κυπρίων και μιλούν ακαταλαβίστικα σε μια προσπάθεια να τονίσουν την βαριά προφορά τους, αφού είναι περήφανοι για την διάλεκτο τους. Οι “πουστοκαλαμαράδες” είναι η μάστιγα του πλανήτη και αυτοί ευθύνονται για ότι πάει στραβά στους ίδιους. Μετρούν τα δευτερόλεπτα μέχρι να επιστρέψουν στην Κύπρο για διακοπές λες και είναι αγγαρεία να μένουν Ελλάδα. Στα δωμάτια και στα μπαλκόνια τους έχουν κρεμασμένη την κυπριακή σημαία σε διαστάσεις 6×4 (μέτρα) και αφίσα του Che Guevara. Πάνε σε συγκεντρώσεις “αριστερών” παρατάξεων και άμα τους πεις για τον Μάρξ αυτοί νομίζουν πως μιλάς για σοκολάτα.

(Σ’ αυτό το σημείο θα ομολογήσω ότι ο γράφων, όντας Κύπριος, ανήκει ΚΑΙ στις δύο κατηγορίες, αναλόγως διαθέσεως και περιβάλλοντος. Χωρίς τις ακρότητες όμως).

5) Η θεοκρατία σε Ελλάδα και Κύπρο. Από πού κι ως πού η εκκλησία ανακατεύεται στην πολιτική; Σηκώνεται ο κάθε γελοίος μητροπολίτης/επίσκοπος/παπάς και λέει ότι του κατέβει για πολιτικά θέματα. Και γιατί το κράτος στον ετήσιο προϋπολογισμό να προβλέπει κονδύλια για την εκκλησία; Μήπως έμειναν ποτέ από λεφτά; Δε φτάνει που ξεγελούν τον κοσμάκη για να πλουτίζουν; Πλέον έμειναν: Ελλάδα, Κύπρος, Ιράν, Σαουδική Αραβία.

6) Εκπτώσεις. Αφού τα μαγαζιά κάνουν χρυσές δουλειές στις περιόδους εκπτώσεων, γιατί να μην έχουμε συνέχεια εκπτώσεις; Άσε που αυτές δεν είναι ποτέ στην πραγματικότητα εκπτώσεις.

Αυτά προς το παρόν. Τώρα νιώθω ολοκληρωμένος ως blogger. Άμα σκεφτώ κάτι αξιοσημείωτο θα το προσθέσω σε επόμενο ποστ.

Cheers

Ευσεβείς πόθοι

Οι αθλητικές (και όχι μόνο) εκπομπές έχουν πάρει φωτιά εν’ όψει του πρώτου αγώνα της Εθνικής Ελλάδος στο Euro. Και φυσιολογικά, αφού είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο ενθουσιασμός που εμπνέει το ποδόσφαιρο είναι γνωστός, ειδικά σε διοργανώσεις τέτοιου επιπέδου.

Βλέπουμε λοιπόν συνεντεύξεις από σχετικούς και άσχετους, που στις ελληνικές εκπομπές όλοι επιβεβαιώνουν ότι η Εθνική Ελλάδας θα παραμείνει στο θρόνο της. Δημοσιογράφοι που βαράνε κωλοτούμπες στις δηλώσεις του Ρεχάγκελ. Γριούλες που δίνουν την ευχή τους στην ομάδα και μοναχοί που τάζουν στην Παναγία την Ποδοσφαιριώτισσα λαμπάδες στο ύψος τους άμα τα καταφέρει η Εθνική.

Ας θυμηθούμε όμως το 2004, όταν και η Ελλάδα κατέκτησε το τρόπαιο. Σχεδόν όλα τα ξένα αθλητικά ΜΜΕ μιλούσαν για “θλιβερή μέρα για το ποδόσφαιρο” και “θάνατο του αθλήματος”. Όχι άδικα, αφού προπονητής και παίκτες στόχευαν στο ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος του θεάματος και του πραγματικού ποδοσφαίρου. Πράγματι, η εθνική τότε δεν έπαιζε ποδόσφαιρο, αλλά κάτι που απλά θύμιζε ποδόσφαιρο. Όλοι πίσω και περιμένουμε αντεπιθέσεις και στημένες φάσεις για το τυχερό γκολ. Ε συγνώμη αλλά το Euro 2004 ήταν από τις χειρότερες διοργανώσεις που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Πάντως, δεν τους αδικώ. Ο μόνος τρόπος για ένα αουτσάιντερ να φτάσει τόσο ψηλά είναι αυτός που εφαρμόστηκε από Ρεχάγκελ και σια. Μπράβο για τη σωστή διαχείριση της ομάδας στον κύριο.

Κάτι που με παραξενεύει τώρα με όλη αυτή τη φασαρία για το Euro 2008 είναι η στάση των ελληνικών ΜΜΕ σε όλη αυτή την ιστορία. Οι αθλητικογράφοι όλοι κάνουν σαν να κέρδισαν το τζόκερ και οι αποστολές σε διάφορες χώρες δίνουν και παίρνουν. Συνεντεύξεις από περαστικούς φιλάθλους που λένε “GO GREECE” και ομογενείς που με σπαστά ελληνικά λένε “εύγκομαι στην ομάντα μας να πάρει το κύπελλο ξανά”. Είδα και κάτι τουρίστριες (που μάλλον άλλο πράγμα ψάχνουν σε Αυστρία και Ελβετία παρά ποδόσφαιρο, ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες ξαναμμένους φίλαθλους) να λέν στην κάμερα “Oh! Greece! Yes, souvlaki, mykonos, tzatziki…”. Και δώστου χαρά οι δημοσιογράφοι! Ε συγνώμη παιδιά, αλλά αυτό είναι το κόμπλεξ του Έλληνα. Κάθε φορά που βλέπει ο Έλληνας στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο κτλ κάτι που θυμίζει Ελλάδα αυτός συμπεριφέρεται σαν 10χρονο που είδε τη φωτογραφία του στο περιοδικό του σχολείου.

Αυτό το παρατήρησα όχι μόνο τώρα, στο Euro, αλλά παντού. Στη Eurovision ας πούμε, που οι υπόλοιπες χώρες τη βλέπουν ως κάτι για να κάνουν το χαβαλέ τους, εδώ αντιμετωπίζεται ως ζήτημα εθνικής σημασίας. Ή στον κινηματογράφο, όταν μια ταινία που θυμίζει Ελλάδα (βλέπε Τροία, Μέγας Αλέξανδρος κτλ) γίνεται αμέσως “αναγνώριση της συνεισφοράς της Ελλάδας στην ανθρωπότητα από το Χόλιγουντ”. Αμέσως πολιτικοί βγαίνουν για να κάνουν δηλώσεις, καθηγητές ιστορίας σε πανεπιστήμια διαμαρτύρονται στα πάνελ για τις ιστορικές ανακρίβειες και η κουβέντα πάει λέγοντας. Ακόμα πιο γελοίο είναι οι συνταρακτικές ειδήσεις όταν ένας έλληνας παίζει στο εξωτερικό και σκοράρει (σημειωτέον, 1 φορά κάθε 2 μήνες). Σκόραρε ο Χαριστέας! Σκόραρε ο Αμανατίδης! Ε στα αρχίδια μας ρε. Από πού κι ως πού είναι είδηση άμα ένας ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ σκοράρει;! Η δουλειά του ποια είναι;

Εγώ ένα πράγμα έχω να πώ: χαλαρώστε. Κάθε φορά που προβάλλεται έστω και ελάχιστα η Ελλάδα όλοι νομίζουν ότι τώρα πια βρίσκεται στην κορυφή του Δυτικού πολιτισμού. Για πηγαίνετε ρε σε μια ευρωπαϊκή χώρα να μάθετε τη γνώμη τους για τους Έλληνες. Ένας Ινδός θα έχει περισσότερο στάτους, σας διαβεβαιώ. Γι’ αυτό σταματήστε να κάνετε σαν χαζοί κάθε φορά που βλέπετε αναφορά στην Ελλαδάρα στην τηλεόραση. Δείξτε κάποια αξιοπρέπεια. Αυτά είναι σημάδια κομπλεξικού λαού, σε μια τριτοκοσμική χώρα.

Και μια πρόβλεψη για την πορεία της Εθνικής. 1 βαθμός, άντε με το ζόρι 2. Αν διαψευστώ, σας υπόσχομαι ότι τα χλευαστικά σχόλια για τη λάθος πρόβλεψη δε θα λογοκρίνονται και θα μένουν εκεί, για να μου θυμίζει να μην ανοίγω το στόμα μου να λέω μαλακίες. Οψόμεθα.

Cheers

Λίφτιγκ

Καινούρια εμφάνιση για τις Αερολογίες, καθώς έλαβα αρκετά παράπονα ότι η προηγούμενη εμφάνιση ήταν δύσχρηστη. Συγκεκριμένα ότι το μέγεθος της γραμματοσειράς κειμένου και σχολίων ήταν υπερβολικά μικρό και κουραστικό για τα μάτια.

Τώρα μπορείτε να απολαύσετε σε Full-HD το παραμιλητό ενός κωλόπαιδου με πολύ ελεύθερο χρόνο στα χέρια του. Θα προσέξετε τις νέες επιλογές στη στήλη στα δεξιά, όπως “πρόσφατα άρθρα” (άρθρα μη χέσω, εγώ ο συντάκτης) και “αναζήτηση” για να μπορείτε να βρίσκετε τα πάντα στο μπλογκ, από συνταγές μαγειρικής μέχρι οδηγίες για συναρμολόγηση αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού.

Το πιο σημαντικό όμως είναι τα RSS feeds αφού τώρα πια δε χρειάζεται να πηγαινοέρχεστε στο αγαπημένο σας μπλογκ κάθε 3 λεπτά για να τσεκάρετε για καινούρια ποστ. Απευθυνόμενος προς ηλεκτρονικά αναλφάβητους: απλά κάντε drag-n-drop το μικρό πορτοκαλί εικονίδιο από το τέρμα δεξιά του address bar σας στο χώρο που έχετε τα links σας.
Απευθυνόμενος προς ηλίθιους: Μην ψάχνετε για συνταγές μαγειρικής και οδηγίες για εκρηκτικούς μηχανισμούς, μαλάκες. Αστείο έκανα.

Επίσης θα προσέξετε ότι τις προσεχείς μέρες το μπλογκ θα ανανεώνεται τακτικά, αφού έχουμε εξεταστική και ως γνωστόν ένας φοιτητής θα θυμηθεί και θα κάνει τα πάντα προκειμένου να έχει μια αφορμή για να τεμπελιάσει. Εξ’ ου και το λίφτιγκ.

Cheers

Επιστολή προς ομοφυλόφιλους

Με αφορμή τον πρόσφατο ντόρο που δημιουργήθηκε για τον γάμο των ομοφυλόφιλων στην Τήλο, γράφω ένα γράμμα απευθυνόμενο στους απανταχού ομοφυλόφιλους, κοινώς “τοιούτους”, “αδερφές”, “ντιγκιντάγκες”, “λούγκρες” και λοιπούς χαρακτηρισμούς. Πάμε λοιπόν:

Αγαπητοί κύριοι και κυρίες,

Παρακολούθησα χθες βράδυ λίγη ώρα από γνωστή εκπομπή στην τηλεόραση που προσπάθησε να διαπραγματευτεί έστω και επιφανειακά το θέμα με τους ομοφυλόφιλους, την αντιμετώπιση σας, τα κοινωνικά ταμπού και την καθημερινότητα μέσα από τη δική σας ματιά. Ουσιαστική συζήτηση δεν υπήρξε. Οι (λίγες) λογικές απόψεις που ακούστηκαν πνίγηκαν μέσα σε ένα οχετό από βρισιές, κοκορομαχίες, εξυπνοβλακείες και name calling.

Κάποια στιγμή άρχισαν να προβάλλονται αποσπάσματα συνέντευξης από ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων, αρραβωνιασμένων όπως δήλωναν οι ίδιοι, απαντώντας σε μερικές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, απ’ αυτές που οι περισσότεροι ντρεπόμαστε να ρωτήσουμε. Οι ίδιοι ήταν αρκετά κατατοπιστικοί, αν και μερικές φορές χυδαίοι.

Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις και παρακίνησε ουσιαστικά την συγγραφή του παρόντος ποστ ήταν μια κουβέντα από ένα φίλο, τον Γ. :
– Τί στο καλό προσπαθούν να κάνουν αυτοί; Κάποιος οικογενειάρχης που βλέπει τηλεόραση με τον 5χρονο γιο του, τί διάολο πρέπει να απαντήσει όταν ο μικρός τον ρωτήσει “Μπαμπά, γιατί δυο άντρες/γυναίκες φιλιούνται;” Οπωσδήποτε, ένα τέτοιο θέαμα θα κινήσει την περιέργεια στο μικρό και άμα πάει την επομένη στο σχολείο λογικό είναι να θέλει να πειραματιστεί.

Αυτό, λοιπόν, με προβλημάτισε. Οπόταν εγώ σας ρωτώ: Δεν έχετε ακούσει ποτέ τη ρήση “Τα εν οίκω μη εν δήμω”; Μερικές φορές σκέφτομαι εσείς καλλιεργείτε την όλη αυτή αρνητική στάση της κοινωνίας προς τους εαυτούς σας με την προκλητική σας συμπεριφορά. Οι πλείστοι δεν μπορείτε να ζήσετε απλά και φυσιολογικά, εξασκώντας το δικαίωμα σας να μοιράζεστε τη ζωή σας με οποιον/αν θέλετε. Αντ’ αυτού προκαλείτε, κάνετε φασαρία για να τραβήξετε την προσοχή και συμπεριφέρεστε ως κομπλεξικά ανθρωπάκια, μωρά που τους πήραν το γλειφιτζούρι.

Όσο κι αν σέβομαι τον αγώνα σας για ίση μεταχείριση, μερικές φορές αηδιάζω από τα όσα ακούω και βλέπω. Προσωπικά πιστεύω πως είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός, ομοφυλόφιλου και μη, να ζεί τη δική του ζωή όπως θέλει και, όπως είπα, να την μοιράζεται με το άτομο που θέλει. Πάντα σε λογικά πλαίσια όμως, όπως όλοι μας. Όπως κάποιος δε μπορεί να πηδιέται με τη γυναίκα του σε δημόσιο χώρο, ας πούμε, το ίδιο ισχύει για όλους. Και δεν έχω ακούσει ποτέ κάποιον να βγαίνει δημόσια και να περιγράφει σκηνές από την κρεβατοκάμαρα του, εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις (περιοδικά σοφτ πορνό για παράδειγμα). Οι γκέυ γιατί να προκαλούν δηλαδή; Ή μήπως οι ίδιοι προσπαθείτε να διαφοροποιηθείτε;

Από την άλλη δεν είμαι και τόσο σίγουρος για το ποιον βαραίνει περισσότερο η ευθύνη: εσάς, ή τα ΜΜΕ που στο βωμό της τηλεθέασης μέσω των shock tactics έκαναν χειρότερα τα πράγματα με την υπερπροβολή του θέματος. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις διάφορες μεσημεριανές εκπομπές όπου κάποιος τηλεφωνεί και λέει “είμαι παντρεμένος με παιδιά αλλά διατηρώ ομοφυλοφιλική σχέση”. Ούτε σε βραδυνή ώρα κατάλληλη για το θέμα προβάλλεται η εκπομπή, ούτε λογοκρίνεται. Ή τον πρόσφατο γάμο ομοφυλοφίλων στην Τήλο. Αν και ο συγκεκριμένος δήμαρχος το έκανε καθαρά για λόγους κερδοσκοπικούς, τα ΜΜΕ ηδονίζονται να προβάλλουν το θέμα ξανά και ξανά. Τα μεν συντηρητικά το παρουσίασαν ως την συντέλεια του κόσμου και τον εκφυλισμό της ελληνικής κοινωνίας, τα δε φιλελεύθερα ως ένα βήμα μπροστά και κίνηση εκσυγχρονισμού. Οι συνέπειες κωμικοτραγικές και συνάμα ανησυχητικές.

Πιστεύω ότι σ’ αυτό το μονοπάτι που βαδίζουμε τα χειρότερα έπονται. Αφ’ ενός γιατί η κοινωνία δε νομίζω μπορεί να προλάβει τις εξελίξεις, αφ’ ετέρου η πλευρά σας δε φαίνεται να είναι ακόμα έτοιμη για αφομοίωση. Εγώ θα σας συμβούλευα να προχωρείτε με πιο προσεχτικές και σοβαρές κινήσεις στο μέλλον.

Καλή τύχη στον αγώνα σας.

Cheers

Προς κανάλια: Χέστηκα

Από χθες οι μεσημεριανές εκπομπές ζουν τη δική τους νιρβάνα. Τραγωδία! Φρίκη! Καταστροφή! Δολοφονήθηκε ο μέγας Νίκος Σεργιανόπουλος! Θρήνος και οδυρμός σε Ελλάδα και Κύπρο για την απώλεια μιας από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τηλεόρασης, θεάτρου και κινηματογράφου. Τα δελτία ειδήσεων έχουν να παρουσιάσουν ένα τόσο σημαντικό γεγονός από τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, την τούρκικη εισβολή και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μαζί. Τουλάχιστον όλα έτσι δείχνουν.

Ένα απλό συνηθισμένο αυτοκινητιστικό δυστύχημα με 15 νεκρούς και 73 τραυματίες παρουσιάζεται ως μια απλή καθημερινή είδηση με ελάχιστο χρόνο προβολής και συνήθως ακολουθούμενο από το πλέον κλισέ “Πάμε τώρα και σε μια πιο ευχάριστη είδηση”. Ενώ η δολοφονία ενός ασήμαντου ηθοποιού της δεκάρας που, όπως μαθαίνω, ήταν βουτηγμένος μέχρι το λαιμό σε ναρκωτικά, πόρνες, ποτό και κραιπάλες αυτομάτως ανακηρύσσεται εθνική τραγωδία. Δεν τον ήξερα τον άνθρωπο αλλά δεν θέλει και πολύ να καταλάβει κανείς ότι τα ‘θελε και τα ‘παθε. Όλα τα στοιχεία της αστυνομίας δείχνουν πως ήξερε προσωπικά το δολοφόνο του και πιθανόν να το γλεντούσαν μαζί πριν αποφασίσει να τον κάνει κιμά με 20 μαχαιριές. Ωραίες παρέες πάντως… Καλά με δυο, άντε τρεις μαχαιριές τον έφαγες τον άνθρωπο. Αλλά είκοσι; Τόση αγάπη πια; Ούτε τον πρωθυπουργό να φανταζόταν ότι μαχαίρωνε (χμμμμ…).

Πενθεί, λοιπόν, η ελληνική τηλεόραση. Πάει ο πιο λαμπρός εκπρόσωπος της υποκριτικής τέχνης. Ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης κλαίνε από ‘κει που βρίσκονται, ο Κιούμπρικ επίσης, ενώ φήμες λένε ότι τον επικήδειο θα εκφωνήσει ο Φράνσις Φορντ Κόπολα. Στα μεσημεριανά ο κάθε καημένος που τον είδε μια φορά στο δρόμο μιλά για την “αδελφική” τους φιλία και οι παρουσιαστές τα ‘χουν βάψει μαύρα. Σιγά ρε παιδιά ο πρωθυπουργός πέθανε; (προσεχτικάαα…) Θα ‘θελα πάντως να ξέρω ποιος έβλεπε τα αριστουργήματα του, εκτός από τις γριούλες που έβλεπαν τα σίριαλ του αμέσως μετά από την “Μανουέλα, το ατίθασο αγριολούλουδο”.

Cheers

Που είναι η εξεταστική, οεο;

Ακόμα μια εξεταστική περίοδος προ των πυλών. Και οι αφορμές για να απέχω, ως ένας συνηθισμένος φοιτητής, από το διάβασμα άπειρες. Το διαμέρισμα καθαρότερο από ποτέ, ο νεροχύτης άδειος από τις μέχρι πρότινος στοίβες από άπλυτα πιάτα και γενικά οποιαδήποτε ψιλοδουλειά που θα μπορεί να δικαιολογήσει την τεμπελιά μου. Μέχρι και που θυμήθηκα ότι χάθηκε μια βίδα από την ντουλάπα από τις αρχές της χρονιάς και φυσικά δε θα μπορούσε να αντικατασταθεί παρά μόνο στην εξεταστική περίοδο.

Αν γίνουν βέβαια οι εξετάσεις τελικά. Γιατί πρόγραμμα γιοκ, καταλήψεις μέχρι νεωτέρας και βλέπουμε. Κάποιοι θυμήθηκαν πάλι την αναθεώρηση του συντάγματος και αποφάσισαν ότι η εξεταστική καλό θα ήταν να αναβληθεί επ’ αόριστον. Οι απανταχού φοιτητικές παρατάξεις ετοιμάζουν διαδηλώσεις, συνελεύσεις, ακόμα περισσότερες καταλήψεις στη μάχη για τα δικαιώματα μας. Φυσικά προβλέπονται και γιγαντοοθόνες στις υπό κατάληψιν σχολές γιατί έχουμε και EURO 2008. Άλλωστε, τα κλείνουμε που τα κλείνουμε, γιατί να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη;

Βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση οι καταλήψεις να γίνονται λόγω EURO. Οι παρατάξεις μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιο υψηλό επίπεδο ηθικής και αγωνιστικότητας που μόνο κάποιος να σκεφτεί τέτοιο πράγμα συνιστά βλασφημία. Πάντως είναι σίγουρο ότι δε θα το χαρούμε το ποδόσφαιρο, αφού με βαριά καρδιά θα σκεφτόμαστε αυτούς που αγωνίζονται για το μέλλον της παιδείας. Στους δρόμους, ιδρωμένοι, με βαριά πανό. Είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα αφήσουν να ανοίξουν οι σχολές για να μη χαθεί τελείως η εξεταστική. Μετά τον τελικό όμως.

Cheers

P.S: “Με μόνο €40 δωρεάν χρόνος ομιλίας προς κινητά, σταθερά, δορυφορικά, διαγαλαξιακά κτλ κτλ…”. Πόσο δωρεάν δηλαδή; Δωρεάν δωρεάν; Ή €40 δωρεάν; Ή μήπως €40 (+ 500% φ.π.α) δωρεάν;…

P.S.2: Άει στο διάολο πια…