Το √3 ξαναχτυπά

Το περιοδικό √3, από τις Εκδόσεις Από Το Υπόγειο, παρουσιάζει τον Juan Pablo σε φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Cheers

Καλωσόρισμα

Καλωσορίζω στις Αερολογίες τις “Εκδόσεις Από Το Υπόγειο”. Προερχόμενες εκ Γαλλίας, ήρθαν για να κάνουν το πιο δυνατό μπλογκ στο Ιντερνετ ακόμα δυνατότερο.Το περιοδικό √3, έχοντας κατακλύσει ήδη τους δρόμους του Παρισιού, έρχεται να διοχετευτεί στο παγκόσμιο bandwidth.

Κοινωνικές υποχρεώσεις

Επιστρέφοντας στην Κύπρο, φυσικό είναι να βομβαρδίζεσαι με προσκλήσεις από φίλους, γνωστούς από τα παλιά και διάφορους άλλους για “να βρεθούμε να τα πούμε”.

Το ερώτημα είναι: αν βαριέσαι τις συναντήσεις με κάποιους, τί κάνεις; Διατηρείς τα προσχήματα με μια συνάντηση για καφέ/ποτό, κυριαρχεί η αμηχανία και η συζήτηση καταλήγει σε τετριμμένες ερωτήσεις-απαντήσεις; Ή απορρίπτεις διακριτικά την πρόσκληση, αλλά την επομένη σκέφτεσαι ότι ίσως θα έπρεπε να πας;

Η αλήθεια είναι πως όλοι έχουμε τον κοινωνικό μας κύκλο, αλλά οι άνθρωποι που ευχαρίστως θα περνούσες λίγο χρόνο μαζί τους είναι ελάχιστοι, μπορώ να πω πως μετρούνται στα δάκτυλα. Με την ίδια βεβαιότητα μπορώ να πω επίσης πως η φράση “να βρεθούμε αύριο/μεθαύριο/ξέρω γω να τα πούμε” σπάνια εκφράζει πραγματική επιθυμία, παρά για αποφυγή περαιτέρω ψιλοκουβεντούλας επιτόπου.

Το ‘πα και ησύχασα. Μαλακίες έγραψα πάλι. Ίσως φταίει ο υπερβολικός ελεύθερος χρόνος και η βαρεμάρα μου. Αλλά αυτά παθαίνεις άμα σου λέει ο άλλος “πάμε για καφέ” και εσύ τον διαολοστέλνεις ευγενικά.

Cheers

Ζήτω η θεοκρατία!

Προχτές δεν πίστευα στα αυτιά μου. Ακόμη μια κοτσάνα ολκής από τον Αρχικαραγκιόζη. Έλεγε σε μια ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ότι “Λευκωσία και Αθήνα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους γιατί σ’ αυτούς πέφτει το φταίξιμο που ο Ταλάτ παρουσιάζεται ως συνεργάσιμος και διαλλακτικός, ενώ η Ελληνοκυπριακή πλευρά ως έχουσα αδιαπραγμάτευτες παγιωμένες απόψεις”. Κάτι τέτοιο με το ίδιο νόημα τελοσπάντων. Για το ακριβές περιεχόμενο της ομιλίας google it.

Ναι, μιλάω για τον λεβέντη καραμπουζουκλή μας, τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β’. Αυτά παθαίνεις όταν έχεις καλομάθει τους παπάδες να χώνονται εκεί που δεν τους σπέρνουν. Κοιτάω μια-μια τις παραφωνίες στην όλη εικόνα.

Πρώτον, τί γυρεύει ένας παμπόνηρος πλην αγράμματος κληρικός σε ένα από τα εξέχοντα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας; Τα πανεπιστήμια είναι κέντρα διανόησης, πρωτοπορίας και τεχνολογίας. Οπισθοδρομικές πρακτικές και απόψεις δεν έχουν καμιά θέση μέσα σ’ αυτά. Πού νομίζεις ότι είσαι, Μακαβριότατε; Στο πανηγύρι της Τραχυπέδουλας;

Δεύτερον, πολύ θα ‘θελα να μάθω ποιός είχε τη φαεινή ιδέα να προσκαλέσει τον συγκεκριμένο κύριο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μάλλον κάνας πρόεδρος σχολής εκεί, ή κάποιος “υψηλόβαθμος” τελοσπάντων. Συγχαρητήρια, κύριε, κατάφερες να στείλεις τη χώρα 500 χρόνια πίσω. Μπορώ να φανταστώ την σκέψη: “Ας καλέσουμε κάναν μαυροφορεμένο γελοίο με κάμποσα κοσμήματα, σαν φέρετρο ροκ σταρ, να πεί ό,τι μαλακία του κατέβει”. Well done, gentlemen. Ο μόνος λόγος που θα σκεφτόμουν εγώ κάτι τέτοιο θα ήταν από καθαρά ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, να παρατηρήσω δηλαδή το είδος αυτό, τον τρόπο ζωής του, τις συνήθειες του κτλ.

Και πάμε επιτέλους στο θέμα που με καίει περισσότερο. Που δεν είναι άλλο από την εμπλοκή του κλήρου σε θέματα διακυβέρνησης. Από πού κι ως πού οι μεγαλύτεροι απατεώνες της ιστορίας, οι υπεύθυνοι για τις πλείστες πληγές της ανθρωπότητας, έχουν το δικαίωμα να ανακατεύονται στην πολιτική ζωή ενός κράτους; Είσαι πολιτικός, κύριε; Έχεις κάποια στοιχειώδη γνώση του θέματος; Όχι, είσαι μια κινητή διαφήμιση του Versace, με διψήφιο IQ, που επειδή τα παραμύθια σου περνάν στον απλό κοσμάκη έχεις την ευκαιρία να πείς αυτό που σκέφτεσαι δυνατά, κάπου που θα ακουστείς.

Εν έτει 2008, όπου οι επιστήμες προχωρούν με εκθετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ακούμε ακόμα φωνές που λεν για “Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη” και “Ελληνορθοδοξία”. Γιατί το άκουσα κι αυτό: πως είναι καθήκον του Αρχιεπισκόπου να πεί αυτά που είπε επειδή εκπροσωπεί τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Λοιπόν, παίδες, χωνέψτε το γιατι είτε σας αρέσει είτε όχι ζούμε σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες, όπου ταύτιση φυλής με δεισιδαιμονίες είναι τουλάχιστον ξεπερασμένο ανέκδοτο της ιστορίας. Θεοί και δαίμονες χάνουν συνεχώς έδαφος και μαζί τους οι επί γης “αντιπρόσωποι” τους: η λογική υπερισχύει των προκαταλήψεων, το χειροπιαστό διώχνει τα φαντάσματα.

Πάντως, έχει πλάκα το παλλικάρι που αναφέρεται σε ευθύνες. Να θυμίσω τον τρόπο εκλογής του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο; Γκούχου γκούχου και ξανά γκούχου.

Cheers

P.S: Προσοχή! Η λογοκρισία στα σχόλια εδώ πάει σύννεφο. Ξανασκέψου το.