Επιστρέφοντας στην Κύπρο, φυσικό είναι να βομβαρδίζεσαι με προσκλήσεις από φίλους, γνωστούς από τα παλιά και διάφορους άλλους για “να βρεθούμε να τα πούμε”.
Το ερώτημα είναι: αν βαριέσαι τις συναντήσεις με κάποιους, τί κάνεις; Διατηρείς τα προσχήματα με μια συνάντηση για καφέ/ποτό, κυριαρχεί η αμηχανία και η συζήτηση καταλήγει σε τετριμμένες ερωτήσεις-απαντήσεις; Ή απορρίπτεις διακριτικά την πρόσκληση, αλλά την επομένη σκέφτεσαι ότι ίσως θα έπρεπε να πας;
Η αλήθεια είναι πως όλοι έχουμε τον κοινωνικό μας κύκλο, αλλά οι άνθρωποι που ευχαρίστως θα περνούσες λίγο χρόνο μαζί τους είναι ελάχιστοι, μπορώ να πω πως μετρούνται στα δάκτυλα. Με την ίδια βεβαιότητα μπορώ να πω επίσης πως η φράση “να βρεθούμε αύριο/μεθαύριο/ξέρω γω να τα πούμε” σπάνια εκφράζει πραγματική επιθυμία, παρά για αποφυγή περαιτέρω ψιλοκουβεντούλας επιτόπου.
Το ‘πα και ησύχασα. Μαλακίες έγραψα πάλι. Ίσως φταίει ο υπερβολικός ελεύθερος χρόνος και η βαρεμάρα μου. Αλλά αυτά παθαίνεις άμα σου λέει ο άλλος “πάμε για καφέ” και εσύ τον διαολοστέλνεις ευγενικά.
Cheers
