Λόγια σοφίας από τον Juan Pablo

√3 και ξερό ψωμί

Όμορφη νιότη

Το σημερινό ποστ απευθύνεται σε όλες εκείνες που νιώθουν πως “πλέον είναι γυναίκες”. Αυτό το παρατηρούμε σε νεαρές από 18-24 χρονών και πιστεύουν πως έκαναν το μεγάλο άλμα από το “κορίτσι” στη “γυναίκα”.

Λοιπόν, σας έχω νέα. Μέχρι να βρείτε μια σοβαρή δουλειά ή τελοσπάντων να αναλάβετε κάποια ευθύνη στη ζωή σας δεν είστε γυναίκες. Είστε κοριτσάκια χωρίς καμιά αίσθηση ευθύνης και αυτό φαίνεται και στη συμπεριφορά σας. Αγοράζοντας κλασάτα φορέματα και πηγαίνοντας στο κομμωτήριο δυο φορές τη βδομάδα με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς δεν σε κάνει γυναίκα, αλλά κακομαθημένο ψώνιο. Ούτε με το να πας στο σούπερμαρκετ με 5 κιλά σοβά πάνω σου και τακούνια. Άσε που τη βγάζεις 3 μήνες με μακαρόνια και πατατάκια για να πάρεις τσάντα Louis Vuitton.

Και το κόκκινο κραγιόν μου σπάει τα νεύρα. Δεν ξέρω ποιός μαλάκας σας έδωσε την ιδέα ότι το κόκκινο κραγιόν είναι σέξυ αλλά πρέπει να αλυσοδεθεί και να μαστιγωθεί όπου υπάρχει μαλακό σημείο στο σώμα του. Δεν είσαι η Τζολί. Δεν δείχνεις femme fatale μ’ αυτό, δείχνεις σαν να έχεις φάει μισό κιλό παντζάρια. Το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αρχοντοχωριατισμού. Ηλίθια.

Οι του αντίθετου φύλου αντιστοιχώντες θα τα ακούσετε σε επόμενο ποστ. Όλοι αυτοί που την είδαν πλέιμποι με δανεικά. Μέχρι τότε,

Cheers

Η αλήθεια πεθαίνει πάντα τελευταία

Τί σας έκανε εντύπωση τις τελευταίες ημέρες; Η εκλογή Ομπάμα; Οι χρεωκοπίες οικονομικών κολοσσών; Ή μήπως το νέο οικονομικό μοντέλο του δυτικού κόσμου που βλέπουμε να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας;

Σ’ εμένα, τίποτα απ’ όλα αυτά. Ομπάμα; Οκ, ιστορική η εκλογή του για τα Αμερικανάκια αλλά αυτοί που πιστεύουν πως θα αλλάξει κάτι στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν είναι ούτε αισιόδοξοι, ούτε γνώστες. Είναι, απλά, ηλίθιοι. Καμιά χώρα που σέβεται τον εαυτό της δεν αλλάζει ολόκληρο το σχεδιασμό της εξωτερικής πολιτικής της με την εκλογή νέου προέδρου, από όποιο ιδεολογικό χώρο κι αν προέρχεται αυτός.

Κατάρρευση τραπεζών, αυτοκινητοβιομηχανιών κ.τ.λ; Μπα, αυτές είναι εφτάψυχες. Με κρατικό σχέδιο όλες αυτές θα σωθούν για να μας ταλαιπωρούν ακόμα και μετά θάνατον. Να θυμάστε: αν δεν χρωστάμε δεν είμαστε χαρούμενοι καταναλωτές. Οπότε ας δούμε όλη αυτή την κρίση ως μια ευλογία, που την έστειλε ο θεός του υπερκαταναλωτισμού για να χρωστάμε ακόμα περισσότερα, ώστε να είμαστε ακόμα πιο χαρούμενα πρόβατα που αγοράζουν αγιοβασίληδες για να στολίζουμε τα δέντρα. Ή, αλλιώς, δείτε το κι έτσι. Μια τράπεζα ποιόν ξεζουμίζει για να πλουτίσει; Ακριβώς, εσένα. Το κράτος, πού θα βρεί τα χρήματα για να “σώσει” την τράπεζα; Ακριβώς, πάλι από ‘σένα. Άρα, τί είχαμε τί χάσαμε. Ίσα-ίσα, η διαδικασία επιταχύνεται και η οικονομία αναπτύσσεται με γρηγορότερους ρυθμούς.

Γι’ αυτό και όλα αυτά σ’ εμένα είναι αδιάφορα. Κάποιοι θα με πούν αναίσθητο αλλά, πιστέψτε με, σας προλάβαν. Υπάρχει κάτι όμως που τελευταία έχει τραβήξει την προσοχή μου. Κάτι που μ’ έχει ενθουσιάσει -dare I say- περισσότερο από την επικείμενη κυκλοφορία του καινούριου Football Manager…. Κάτι που με κάνει να το περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία κάθε φορά κι από παιδάκι στην Αφρική που περιμένει το συσσίτιο της Unicef… Ποιός δεν έχει δεί το τηλεπαιγνίδι “Η Στιγμή της Αλήθειας”; Χάνει. Είναι το μπαμ των ημερών (αν και το ανακάλυψα κάπως καθυστερημένα, το ξέρω). Δεν πρόκειται να αρχίσω με τα κουλτουριάρικα περί “υποτίμησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας”, “εκμετάλλευση του ανθρώπινου πνεύματος” κι όλα τα συναφή. Μ’ αρέσει και το απολαμβάνω το πράγμα! ΝΑΙ, μ’ αρέσει να τους βλέπω να γίνονται ρεζίλι, μ’ αρέσει να τους παρακολουθώ να ξεσκίζονται σιωπηλά, μ’ αρέσει που ξέρω ότι τα ζευγάρια μετά θα χωρίσουν. Καθαρή και απλή διασκέδαση. Ο άλλος θέλει να πάει να γαμήσει τη ζωή του για τα λεφτά. Εγώ θα τον εμποδίσω; Ίσα-ίσα που θα το απολαύσω κιόλας. Η μαλακία με την ελληνική έκδοση είναι ότι είναι πολύ soft ρε παιδί μου. Στην αμερικάνικη “ορίτζιναλ βερσιόν” γίνεται πραγματικά, χμμ πως να το πώ, της πουτάνας! Κι απ’ ότι ακούω, ολόκληρες οικογένειες καταστράφηκαν απ’ αυτό. Κρίμα. Που δε βλέπουμε την αμερικάνικη έκδοση κι εδώ.

P.S: Ώρες-ώρες όμως κάτι ηλίθιες ερωτήσεις που κάνουν… Π.χ. μια που έγινε σε Θεσσαλονικιά ήτανε “Έχεις κάνει ποτέ σεξ στο δάσος του Σέιχ Σου;”. Σαν να ρωτάς Παφίτη “Έχεις κάνει ποτέ σεξ στο Δίμμα;”…