Με αφορμή το σημερινό άρθρο της “Καθημερινής”, κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί αν μια χριστιανική γιορτή πρέπει να χρησιμοποιείται ως αφορμή για πυροδότηση συζήτησης γύρω από πολιτικές και κρατικές υποθέσεις. Το άρθρο αναφέρει ότι την εκδήλωση παρακολούθησαν “σύσσωμη η στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, εκπρόσωποι κομμάτων, βουλευτές, οι τοπικές αρχές και άλλοι επίσημοι”, η οποία έλαβε χώρα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.
Στις ομιλίες του αρχηγού ΓΕΝ αντιναύαρχου Γεώργιου Καραμαλίκη, όπως και σε αυτήν του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Μεϊμαράκη γίνονται αναφορές στο ρόλο που διαδραματίζουν το Πολεμικό Ναυτικό, όπως και το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων, στην εξάσκηση της σύγχρονης διπλωματίας και τις σχέσεις με τους συμμάχους (βλ. ΝΑΤΟ). Και όλα αυτά σε μια εκδήλωση προς τιμή του “προστάτη του Πολεμικού Ναυτικού, Αγίου Νικολάου”.
Γιατί σε μια καθαρά θρησκευτική εκδήλωση θα πρέπει να γίνονται τέτοιες αναφορές, που καμιά σχέση δεν έχουν με το γενικότερο σκοπό της συγκεκριμένης εκδήλωσης; Γιατί κάποιος διπλωμάτης, για παράδειγμα, θα πρέπει να παρίσταται και να υποχρεούται να εκφωνήσει μια ομιλία με πολιτικό περιεχόμενο; Πόσο μάλλον όταν πραγματεύεται θέματα που υπερβαίνουν τα διοικητικά όρια της χώρας και οι δηλώσεις του θα ληφθούν τοις μετρητοίς από πολιτικούς συμμάχους και μη. Ειδικά άμα κάποια άποψη που εκφράζεται είναι αμφιλεγόμενη και μπορεί να αμφισβητηθεί, όπως έχει γίνει ουκ ολίγες φορές.
Εδώ μπαίνει το ερώτημα: άραγε αν κάποιο δημόσιο πρόσωπο δεν παραστεί σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις λόγω κάποιων πιστεύω του, μήπως κινδυνεύει να χαρακτηριστεί “αποστάτης” από τον ελληνικό λαό; Και που τραβάμε τη γραμμή στις σχέσεις εκκλησίας, ενόπλων δυνάμεων και πολιτείας; Στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί μια τέτοια κουλτούρα που είναι δύσκολο να διαχωριστούν αυτά τα στοιχεία. Και, όπως φαίνεται, αυτό δύσκολα θα αλλάξει. Στο μυαλό έρχεται το θέμα που δημιουργήθηκε με τον άθεο ναύαρχο Αντώνη Αντωνιάδη, ο οποίος τόλμησε να φέρει στο προσκήνιο μια συζήτηση που θεωρείται ταμπού στην κοινωνία μας.
Πολύ απλά, σε μια μοντέρνα πολυπολιτισμική κοινωνία όπως είναι μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δε θα μπορούσαμε να έχουμε υψηλόβαθμα στελέχη σε οποιαδήποτε θέση, είτε στις ένοπλες δυνάμεις, είτε σε πολιτικά πόστα, που δε θα ασπάζονταν το χριστιανισμό; Ένα μουσουλμάνο ή εβραίο υφυπουργό ας πούμε; Πόσο μάλλον άθεο. Ή μήπως σ’ αυτές τις θέσεις πρέπει να έχουμε πρόσωπα “έμπιστα, ελληνοχριστιανούς”; (εδώ γελάμε)
Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα έχουμε μείνει πίσω σε τέτοια θέματα. Έχουμε ακόμη δρόμο μέχρι να φτάσουμε να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα στον τρόπο σκέψης. Η προοδευτική ιδεολογία αντιμετωπίζεται ως “αιρετική” και συχνά αντιπαραβάλλονται επιχειρήματα τέτοιας γελοιότητας, που μόνο ασπροπρόσωπο μπορεί να με βγάλει όσον αφορά τα παραπάνω. Τουλάχιστον μπορώ να παρηγορηθώ με τη σκέψη ότι υπάρχουν άτομα που μοιράζονται τις απόψεις μου, ευελπιστώντας ότι σιγά-σιγά αυξανόμαστε στον αριθμό.
Cheers
