Καλωσορίσατε στο Web 2.0

Ποιος μαλάκας σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα να προωθεί μαζικά  ό,τι σκατά βρίσκει στο inbox του;

Γιατί όλοι νιώθουν την ανάγκη να γράψουν πόσες φορές χέσανε σήμερα, ποια ηλίθια στιχάκια τους “άγγιξαν” σήμερα και ό,τι μαλακία “απόφθεγμα” βρήκαν στο status του facebook;

Και τα blogs. Oh the humanity!Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να φτιάξεις ένα μπλογκ. Αλλά, να γράφεις ποιηματάκια της δεκάρας για να δείξεις τι ευαίσθητη και καταπιεσμένη ψυχούλα είσαι ΔΕΝ είναι πραγματικός λόγος για δημιουργία blog. Το ποίημα σου ΔΕΝ είναι τρυφερό, ΔΕΝ εκφράζει τον -ανύπαρκτο- εσωτερικό σου κόσμο και ΔΕΝ είναι ωραίο. Μια σειρά από ασυναρτησίες είναι! Γελοίε!

Μ’ αυτά ως δεδομένα, τί να κάνουμε σήμερα; Ορίστε μερικές ιδέες:

- Διαβάστε όλα τα χαζοχαρούμενα/ρομαντικά/προειδοποιητικά/φαρσοειδή chain mail που σας έστειλε κάποιος/α ηλίθιος/α στο email και πατήστε forward, αφού βεβαιωθείτε ότι θα προωθηθεί και στις 500 000 των επαφών σας. Προσοχή μόνο μη σας ξεφύγει κανένας γιατί είναι κρίμα να χάσει αυτή τη μοναδική εμπειρία.

- Μοιραστείτε τη συναρπαστική ζωή σας και όλες τις καθημερινές εξερευνήσεις σας ενημερώνοντας κάθε δέκα λεπτά το status του λογαριασμού facebook σας. Οι γύρω σας θα σας εκτιμήσουν περισσότερο αν το πράξετε όχι μόνο στο facebook, αλλά και στο MSN, στο hi5 και όπου αλλού είναι δυνατόν. Τα στιχάκια από σκυλοτράγουδα και μαγική new age μουσική θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα. Πιστέψτε με.

- Περιηγηθείτε στο ίντερνετ διαβάζοντας τις αρλούμπες του οποιουδήποτε (καλή ώρα…), παρακολουθώντας κακοτραβηγμένα βιντεάκια στο youtube, προσπαθώντας να σπάσετε ρεκόρ σε φίλους στο facebook και γενικά χάνοντας επιμελώς τον χρόνο σας.

Αυτά. Περισσότερες ιδέες για να δικαιολογήσετε την ανούσια ύπαρξη σας θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Άν σκεφτώ κάτι.

Cheers

Καθένας με τον πόνο του

Είχαμε απόψε επίθεση στα γραφεία του ALTER με πυροβολισμούς σε σταθμευμένα αυτοκίνητα και ρίψη “αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού”, κοινώς γκαζάκι, ο οποίος δεν εξερράγη. Εγώ δεν πρόκειται να σχολιάσω το γεγονός καθώς αναμένεται να το πράξουν άλλοι, καλεσμένοι στα τηλεοπτικά παράθυρα, από τους υπεύθυνους του σταθμού μέχρι εκπροσώπους των αρχών, από ψυχιάτρους μέχρι το τελευταίο κατακαημένο μοντέλο wannabe στα μεσημεριανά.

Αυτό που θα ήθελα να σχολιάσω είναι η ανακοίνωση του ΚΚΕ. Από τη στιγμή που έμαθα για την επίθεση περίμενα, όπως φυσικά και σύσσωμη η ελληνική γνώμη, για την περίφημη ανακοίνωση των αγωνιστών αυτών, των ηρώων που μας προστατεύουν από τα νύχια των μεγάλων κακών κεφαλαιοκρατών. Δε γίνεται, λέω, θα πρωτοτυπήσουν. Θα καταδικάσουν την επίθεση, θα δηλώσουν τη συμπαράσταση τους στους δημοσιογράφους και τέλος. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσαν να πιαστούν από κάπου αυτή τη φορά για να αρχίσουν πάλι τα κουραφέξαλα περί “λαϊκού κινήματος”, “λαϊκού μετώπου”, “αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο” και τις λοιπές ασυναρτησίες.

Ιδού, λοιπόν, η ανακοίνωση που εξέδωσε το ΚΚΕ, δια στόματος του βουλευτή Μάκη Μαΐλη:

“Οι επαναλαμβανόμενες τέτοιες επιθέσεις δείχνουν την ύπαρξη προβοκατόρικου σχεδίου που διευκολύνει σχέδια καταστολής εναντίον του λαϊκού κινήματος. Αυτό είναι ο βασικός στόχος”.

Φταίει η CIA. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ!

Cheers

Θρησκεία και ένοπλες δυνάμεις

Με αφορμή το σημερινό άρθρο της “Καθημερινής”, κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί αν μια χριστιανική γιορτή πρέπει να χρησιμοποιείται ως αφορμή για πυροδότηση συζήτησης γύρω από πολιτικές και κρατικές υποθέσεις. Το άρθρο αναφέρει ότι την εκδήλωση παρακολούθησαν “σύσσωμη η στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, εκπρόσωποι κομμάτων, βουλευτές, οι τοπικές αρχές και άλλοι επίσημοι”, η οποία έλαβε χώρα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.
Στις ομιλίες του αρχηγού ΓΕΝ αντιναύαρχου Γεώργιου Καραμαλίκη, όπως και σε αυτήν του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Μεϊμαράκη γίνονται αναφορές στο ρόλο που διαδραματίζουν το Πολεμικό Ναυτικό, όπως και το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων, στην εξάσκηση της σύγχρονης διπλωματίας και τις σχέσεις με τους συμμάχους (βλ. ΝΑΤΟ). Και όλα αυτά σε μια εκδήλωση προς τιμή του “προστάτη του Πολεμικού Ναυτικού, Αγίου Νικολάου”.
Γιατί σε μια καθαρά θρησκευτική εκδήλωση θα πρέπει να γίνονται τέτοιες αναφορές, που καμιά σχέση δεν έχουν με το γενικότερο σκοπό της συγκεκριμένης εκδήλωσης; Γιατί κάποιος διπλωμάτης, για παράδειγμα, θα πρέπει να παρίσταται και να υποχρεούται να εκφωνήσει μια ομιλία με πολιτικό περιεχόμενο; Πόσο μάλλον όταν πραγματεύεται θέματα που υπερβαίνουν τα διοικητικά όρια της χώρας και οι δηλώσεις του θα ληφθούν τοις μετρητοίς από πολιτικούς συμμάχους και μη. Ειδικά άμα κάποια άποψη που εκφράζεται είναι αμφιλεγόμενη και μπορεί να αμφισβητηθεί, όπως έχει γίνει ουκ ολίγες φορές.
Εδώ μπαίνει το ερώτημα: άραγε αν κάποιο δημόσιο πρόσωπο δεν παραστεί σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις λόγω κάποιων πιστεύω του, μήπως κινδυνεύει να χαρακτηριστεί “αποστάτης” από τον ελληνικό λαό; Και που τραβάμε τη γραμμή στις σχέσεις εκκλησίας, ενόπλων δυνάμεων και πολιτείας; Στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί μια τέτοια κουλτούρα που είναι δύσκολο να διαχωριστούν αυτά τα στοιχεία. Και, όπως φαίνεται, αυτό δύσκολα θα αλλάξει. Στο μυαλό έρχεται το θέμα που δημιουργήθηκε με τον άθεο ναύαρχο Αντώνη Αντωνιάδη, ο οποίος τόλμησε να φέρει στο προσκήνιο μια συζήτηση που θεωρείται ταμπού στην κοινωνία μας.
Πολύ απλά, σε μια μοντέρνα πολυπολιτισμική κοινωνία όπως είναι μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δε θα μπορούσαμε να έχουμε υψηλόβαθμα στελέχη σε οποιαδήποτε θέση, είτε στις ένοπλες δυνάμεις, είτε σε πολιτικά πόστα, που δε θα ασπάζονταν το χριστιανισμό; Ένα μουσουλμάνο ή εβραίο υφυπουργό ας πούμε; Πόσο μάλλον άθεο. Ή μήπως σ’ αυτές τις θέσεις πρέπει να έχουμε πρόσωπα “έμπιστα, ελληνοχριστιανούς”; (εδώ γελάμε)
Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα έχουμε μείνει πίσω σε τέτοια θέματα. Έχουμε ακόμη δρόμο μέχρι να φτάσουμε να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα στον τρόπο σκέψης. Η προοδευτική ιδεολογία αντιμετωπίζεται ως “αιρετική” και συχνά αντιπαραβάλλονται επιχειρήματα τέτοιας γελοιότητας, που μόνο ασπροπρόσωπο μπορεί να με βγάλει όσον αφορά τα παραπάνω. Τουλάχιστον μπορώ να παρηγορηθώ με τη σκέψη ότι υπάρχουν άτομα που μοιράζονται τις απόψεις μου, ευελπιστώντας ότι σιγά-σιγά αυξανόμαστε στον αριθμό.

Cheers

La vache qui rit?

Λόγια σοφίας από τον Juan Pablo

√3 και ξερό ψωμί

Όμορφη νιότη

Το σημερινό ποστ απευθύνεται σε όλες εκείνες που νιώθουν πως “πλέον είναι γυναίκες”. Αυτό το παρατηρούμε σε νεαρές από 18-24 χρονών και πιστεύουν πως έκαναν το μεγάλο άλμα από το “κορίτσι” στη “γυναίκα”.

Λοιπόν, σας έχω νέα. Μέχρι να βρείτε μια σοβαρή δουλειά ή τελοσπάντων να αναλάβετε κάποια ευθύνη στη ζωή σας δεν είστε γυναίκες. Είστε κοριτσάκια χωρίς καμιά αίσθηση ευθύνης και αυτό φαίνεται και στη συμπεριφορά σας. Αγοράζοντας κλασάτα φορέματα και πηγαίνοντας στο κομμωτήριο δυο φορές τη βδομάδα με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς δεν σε κάνει γυναίκα, αλλά κακομαθημένο ψώνιο. Ούτε με το να πας στο σούπερμαρκετ με 5 κιλά σοβά πάνω σου και τακούνια. Άσε που τη βγάζεις 3 μήνες με μακαρόνια και πατατάκια για να πάρεις τσάντα Louis Vuitton.

Και το κόκκινο κραγιόν μου σπάει τα νεύρα. Δεν ξέρω ποιός μαλάκας σας έδωσε την ιδέα ότι το κόκκινο κραγιόν είναι σέξυ αλλά πρέπει να αλυσοδεθεί και να μαστιγωθεί όπου υπάρχει μαλακό σημείο στο σώμα του. Δεν είσαι η Τζολί. Δεν δείχνεις femme fatale μ’ αυτό, δείχνεις σαν να έχεις φάει μισό κιλό παντζάρια. Το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα αρχοντοχωριατισμού. Ηλίθια.

Οι του αντίθετου φύλου αντιστοιχώντες θα τα ακούσετε σε επόμενο ποστ. Όλοι αυτοί που την είδαν πλέιμποι με δανεικά. Μέχρι τότε,

Cheers

Η αλήθεια πεθαίνει πάντα τελευταία

Τί σας έκανε εντύπωση τις τελευταίες ημέρες; Η εκλογή Ομπάμα; Οι χρεωκοπίες οικονομικών κολοσσών; Ή μήπως το νέο οικονομικό μοντέλο του δυτικού κόσμου που βλέπουμε να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας;

Σ’ εμένα, τίποτα απ’ όλα αυτά. Ομπάμα; Οκ, ιστορική η εκλογή του για τα Αμερικανάκια αλλά αυτοί που πιστεύουν πως θα αλλάξει κάτι στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν είναι ούτε αισιόδοξοι, ούτε γνώστες. Είναι, απλά, ηλίθιοι. Καμιά χώρα που σέβεται τον εαυτό της δεν αλλάζει ολόκληρο το σχεδιασμό της εξωτερικής πολιτικής της με την εκλογή νέου προέδρου, από όποιο ιδεολογικό χώρο κι αν προέρχεται αυτός.

Κατάρρευση τραπεζών, αυτοκινητοβιομηχανιών κ.τ.λ; Μπα, αυτές είναι εφτάψυχες. Με κρατικό σχέδιο όλες αυτές θα σωθούν για να μας ταλαιπωρούν ακόμα και μετά θάνατον. Να θυμάστε: αν δεν χρωστάμε δεν είμαστε χαρούμενοι καταναλωτές. Οπότε ας δούμε όλη αυτή την κρίση ως μια ευλογία, που την έστειλε ο θεός του υπερκαταναλωτισμού για να χρωστάμε ακόμα περισσότερα, ώστε να είμαστε ακόμα πιο χαρούμενα πρόβατα που αγοράζουν αγιοβασίληδες για να στολίζουμε τα δέντρα. Ή, αλλιώς, δείτε το κι έτσι. Μια τράπεζα ποιόν ξεζουμίζει για να πλουτίσει; Ακριβώς, εσένα. Το κράτος, πού θα βρεί τα χρήματα για να “σώσει” την τράπεζα; Ακριβώς, πάλι από ‘σένα. Άρα, τί είχαμε τί χάσαμε. Ίσα-ίσα, η διαδικασία επιταχύνεται και η οικονομία αναπτύσσεται με γρηγορότερους ρυθμούς.

Γι’ αυτό και όλα αυτά σ’ εμένα είναι αδιάφορα. Κάποιοι θα με πούν αναίσθητο αλλά, πιστέψτε με, σας προλάβαν. Υπάρχει κάτι όμως που τελευταία έχει τραβήξει την προσοχή μου. Κάτι που μ’ έχει ενθουσιάσει -dare I say- περισσότερο από την επικείμενη κυκλοφορία του καινούριου Football Manager…. Κάτι που με κάνει να το περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία κάθε φορά κι από παιδάκι στην Αφρική που περιμένει το συσσίτιο της Unicef… Ποιός δεν έχει δεί το τηλεπαιγνίδι “Η Στιγμή της Αλήθειας”; Χάνει. Είναι το μπαμ των ημερών (αν και το ανακάλυψα κάπως καθυστερημένα, το ξέρω). Δεν πρόκειται να αρχίσω με τα κουλτουριάρικα περί “υποτίμησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας”, “εκμετάλλευση του ανθρώπινου πνεύματος” κι όλα τα συναφή. Μ’ αρέσει και το απολαμβάνω το πράγμα! ΝΑΙ, μ’ αρέσει να τους βλέπω να γίνονται ρεζίλι, μ’ αρέσει να τους παρακολουθώ να ξεσκίζονται σιωπηλά, μ’ αρέσει που ξέρω ότι τα ζευγάρια μετά θα χωρίσουν. Καθαρή και απλή διασκέδαση. Ο άλλος θέλει να πάει να γαμήσει τη ζωή του για τα λεφτά. Εγώ θα τον εμποδίσω; Ίσα-ίσα που θα το απολαύσω κιόλας. Η μαλακία με την ελληνική έκδοση είναι ότι είναι πολύ soft ρε παιδί μου. Στην αμερικάνικη “ορίτζιναλ βερσιόν” γίνεται πραγματικά, χμμ πως να το πώ, της πουτάνας! Κι απ’ ότι ακούω, ολόκληρες οικογένειες καταστράφηκαν απ’ αυτό. Κρίμα. Που δε βλέπουμε την αμερικάνικη έκδοση κι εδώ.

P.S: Ώρες-ώρες όμως κάτι ηλίθιες ερωτήσεις που κάνουν… Π.χ. μια που έγινε σε Θεσσαλονικιά ήτανε “Έχεις κάνει ποτέ σεξ στο δάσος του Σέιχ Σου;”. Σαν να ρωτάς Παφίτη “Έχεις κάνει ποτέ σεξ στο Δίμμα;”…

Τα παιδιά του βάτου

Δύο είναι οι ειδήσεις των ημερών: οι άγιες δοσοληψίες της Μονής Βατοπεδίου με το ελληνικό δημόσιο και η χρηματοπιστωτική κρίση που απειλεί να μας αφήσει όλους να ζητήσουμε στέγη στις Ιερές μας Μονές, καλή ώρα σαν του Βατοπεδίου.

Και ενώ αυτές οι δυο ειδήσεις εναλλάσσονται καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των καναλιών, κανείς μέχρι τώρα δε σκέφτηκε το προφανές: βάλτε τον Ευφραίμ επικεφαλή μιας παγκόσμιας επιτροπής για την αντιμετώπιση της κρίσης! Να δεις μετά που θα τον λέμε Άγιο και θα το εννοούμε. Τέτοιο επιχειρηματικό δαιμόνιο ούτε οι Rothchild! Λίγο το ‘χεις να βαφτίζεις μια λίμνη “λιμνοθάλασσα” και να την κόβεις οικόπεδα;

Για όσους αναρωτιούνται τί διάολο σημαίνει ο τίτλος του ποστ, είναι για τα κανάλια που μου τα έχουν πρήξει με το “Βατοπαίδι”. Οι αστοιχείωτοι. Βατοπαίδι = Βάτος + Παιδί = τα παιδιά του βάτου. Κρίνοντας από τις γενειάδες-βιολογικές καλλιέργειες βακτηρίων πάνω στα πρόσωπα των κατοικούντων στη μονή έχει νόημα η λέξη πάντως.

Μια προσωπική απορία που την έχω εδώ και πολύ καιρό. Όλα τα ακίνητα και τα λεφτά τί σκατά τα θέλουν στις Μονές; Για μεταξωτά ράσα; Για κρασί θείας κοινωνίας Chateaux Margaux; Ή μήπως κάπου στην πορεία έχει στραβώσει το πράμα και οι απανταχού θεοσεβούμενοι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν αγέλες ηλίθιων προβάτων που άμα χάσουν τον τσομπάνη θα χαθούν από τη στραβομάρα τους;

Cheers

Πραγματεία περί έρωτα

Έρωτας, σεξ, πήδημα ή τσίκι-τσίκι-μπαγκ-μπαγκ; Όπως και να το πεί κανείς το ίδιο πράγμα είναι. Όμως, οι περισσότεροι ξέρουμε τι μπορεί να προκαλέσει η πρόταση “πάμε για ένα γαμήσι” σε μια γυναίκα.

Άμα το διατυπώσεις αλλιώς, όπως “πάμε να κάνουμε γλυκό έρωτα υπό το σεληνόφως” ας πούμε, η αντίδραση θα είναι ακριβώς η αντίθετη. Το ερώτημα είναι γιατί με την ίδια ερώτηση αλλά με διαφορετική διατύπωση μπορούμε να έχουμε ποικίλα αποτελέσματα;

Οι απόψεις διίστανται. Άλλοι λένε πως οι περισσότερες γυναίκες είναι ανασφαλείς, οπότε με τα βρωμόλογα νιώθουν λιγότερο ηθικές (στα ελληνικά: πουτάνες). Άλλοι μιλούν για κοινωνικό περιβάλλον, ανατροφή και τέτοιες αρλούμπες. Ο γράφων, μετά από εξαντλητική έρευνα και διεξοδική σκέψη, κατέληξε στη δική του απάντηση: φταίει η παγκοσμιοποίηση. Ή όπως λέει και κάποιος φίλος, φταίει η Αμερική. Συγκεκριμένα, φταίει το Χόλιγουντ.

Για σκεφτείτε το. Οι γυναίκες ονειρεύονται βραδιές ρομαντικές με δείπνα, κεριά και ξέρω γω ιστορίες, μέχρι να καταλήξει η βραδιά σε ένα “κινηματογραφικό” πήδημα. Το κινηματογραφικό πήδημα είναι αυτό που βλέπουμε συνήθως σε αισθηματικές ταινίες και ρομαντικές κομεντί, με απαλή μουσική και εκφράσεις του προσώπου ωσάν οι πρωταγωνιστές να έχουν να χέσουν πέντε μέρες. Το πρόβλημα είναι πως ούτε ο γράφων έχει πηδήξει ποτέ κατ’ αυτόν τον τρόπο, ούτε κανείς άλλος απ’ όσο ξέρω. Κάποιος να με διαψεύσει;

Έτσι, άμα λες “έρωτας”, το μυαλό της γυναίκας πάει αυτομάτως στο κινηματογραφικό πήδημα. Αντιθέτως, με το “πήδημα” αυτούσιο αυτή φαντάζεται “βρώμικες” καταστάσεις με βρωμόλογα, μαστίγια, ποτάμια ιδρώτα και όλα τα συναφή. Εισηγούμαι να γραφτεί άρθρο στο δάσκαλο και σύμβουλο κάθε γυναίκας, το Cosmopolitan, το οποίο να εξηγεί πως όπως και να το πείς, το πήδημα είναι ένα και το αυτό.

Επειδή αυτό δεν το βλέπει να συμβαίνει στο εγγύς μέλλον και αφού κι ο όρος “σεξουαλική πράξη” ακούγεται πολύ… “επιστημονικός”, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να φαντασιώνονται γαμήσια σε συνθήκες εργαστηρίου με αποστειρωμένο περιβάλλον, ο γράφων αποφάσισε να χρησιμοποιεί ένα εναλλακτικό όρο για την αναφορά σ’ αυτήν: αναπαραγωγική διεργασία. Ελπίζω μ’ αυτό να απαλλάξω τον εαυτό μου και μέρος του αντρικού πληθυσμού από αρκετή μουρμούρα και αποτυχημένες προσπάθειες για σαρκική ικανοποίηση.

“Αγάπη μου, απόψε σε περιμένω στο κρεβάτι για αναπαραγωγική διεργασία”. Αυτό μάλιστα. Σίγουρο αποτέλεσμα, ικανοποίηση και από τις δυο πλευρές. Η χρυσή τομή.

Ο γράφων περιμένει επιστολή από τη Σουηδική Ακαδημία για το Νόμπελ Ειρήνης.

Cheers